အစြဲကင္းေလ လြပ္လပ္ေလ အင္အားႀကီးေလပါပဲ။ ခ်စ္ျခင္းမွာလဲ အစြမ္းသတိၱနဲ႔ မုန္းျခင္းမွာလဲ အစြမ္းသတၱိနဲ႔ ႏွစ္ခုစလုံး မသက္သာဘူး သတၱဝါေတြကုိ ပင္ပန္းေစတယ္ ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္း မရွိ ေမတၱာသည္သာ အေကာင္းဆုံး ငါတည္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ဘယ္သတၱဝါမွ အဘယ္သို႔ေသာ စိုးစဥ္းမွ် ပူပန္ဆင္းရဲမႈ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ လူက ထိုင္ေနေပမယ့္ စိတ္က ေလွ်ာက္သြားေနတယ္။ လူက ၿငိမ္ေနေပမယ့္ စိတ္က ဂဏာမၿငိမ္ျဖစ္ေနတယ္။ ေလာကမွာ အိုသည့္တိုင္ေအာင္ ေကာင္းတဲ့အရာ- ကိုယ္က်င့္သီလ ဘယ္အရာတည္တံ့ခိုင္ၿမဲေနရင္ ေကာင္းလဲ- သဒၶါတရား ဘယ္အရာသည္ ရတနာလဲ – ပညာ ဘယ္အရာသည္ ရန္သူမ်ဳိးငါးပါး လုယူ မဖ်က္စီးႏိုင္လဲ- ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ေနာင္တရတယ္ဆိုရင္ ကိုယ္နဲ႔ထိေတြ႔ဆက္ဆံေနတဲ့သူအတြက္နဲ႔ ကုိယ့္ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြအတြက္နဲ႔ ေနာင္တရတာမ်ားပါတယ္ ကိုယ္မသိတဲ့သူအတြက္နဲ႔ ေနာင္တရတယ္ဆိုတာ မရွိသေလာက္ ရွားပါတယ္။ ကမာၻႀကီးရဲ႕ အခ်ိန္တစ္ခုတည္းမွာ သတၱဝါေတြ ေမြးဖြားလာၾကတယ္ သတၱဝါေတြ ေသေနၾကတယ္ သတၱဝါေတြ အႏိုင္က်င့္ခံေနၾကရတယ္ သတၱဝါေတြ ေနရာလုေနၾကတယ္ သတၱဝါေတြ ႀကီးႏိုင္ငယ္ညွင္း လုပ္ေနၾကတယ္ သတၱဝါေတြ အစာအတြက္ ရွာေဖြေနၾကတယ္ သတၱဝါေတြ အသက္ရွင္ေရးအတြက္ ရုန္းကန္ေနၾကတယ္ အခ်ိန္ ေနရာ ေဒသ မ်ဳိးႏြယ္ အစားအစာ စရိုက္ အက်င့္ မတူကြဲျပား ေျမာက္ျမားစြာရွိေပမယ့္ အသားအေရာင္ေတြ ကြဲျပားေပမယ့္ သေဘာ သဘာဝခ်င္းကေတာ့ အတူတူပါပဲ။ မေကာင္းမႈနဲ႔ဆင္းရဲဒုကၡတြဲေနတယ္ ေကာင္းမႈနဲ႔ခ်မ္းသာသုခတြဲေနတယ္ အေၾကာင္းအက်ဳိးတစ္စုံစီတြဲေနတာေပါ႔ ဘယ္သူဖန္ဆင္းထားလို႔မွ မေကာင္းမႈလုပ္ရင္ ဒုကၡေရာက္ေစ ေကာင္းမႈျပဳရင္ ခ်မ္းသာေစဆိုၿပီး ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ သဘာဝတရားႀကီးကိုက ဒီတုိင္းျဖစ္ေနတာ ငရုပ္သီးစားရင္ စပ္ၿပီး သၾကားစားရင္ ခ်ဳိသလိုပဲ မေကာင္းမႈဆိုတာ လွည္းဘီးသည္ ႏြားေျခရာေနာက္ကို အစဥ္လုိက္သကဲ့သို႔ ေကာင္းမႈသည္လည္း အရိပ္သည္ကုိယ္ႏွင့္မကြာ အစဥ္လိုက္ပါတယ္။ အဆူဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားမ်ား၏ ဆုံးမစကား မေကာင္းမႈေရွာင္ ေကာင္းမႈေဆာင္ ျဖဴေအာင္ စိတ္ကုိထားဆိုၿပီး ဆုံးမခဲ့တယ္။ ဒီအဆုံးအမ သုံးခ်က္သည္ အလြန္တရာက်ယ္ဝန္းနက္နဲေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အႏွစ္ခ်ဳပ္အဆုံးအမလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့တရား ဒီထက္ျပည့္စုံတဲ့ တရားမရွိပါ။ မေကာင္းမႈေရွာင္ဆိုတာ မဆင္းရဲေစခ်င္လို႔ ေကာင္းမႈေဆာင္ဆိုတာ ခ်မ္းသာေစခ်င္လို႔ စိတ္ကိုျဖဴေအာင္ထားခိုင္းတာ စိတ္အရည္အေသြးျမင့္မားလာေစခ်င္လို႔ ဆင္းရဲဒုကၡကို လူတိုင္းေၾကာက္ၾကတာပဲ ခ်မ္းသာသုခကုိ လူတိုင္း လိုခ်င္ၾကတာပဲ စိတ္ရဲ႕အရည္အေသြးကို လူတိုင္းျမင့္မားခ်င္ၾကတာပဲ ကုန္းေပၚမွာရွိတဲ့ သတၱဝါေတြအားလုံးရဲ႕ ေျခရာထဲမွာ ဆင္ေျခရာသည္ အႀကီးဆုံး ဘယ္ကုန္းသတၱဝါရဲ႕ေျခရာကိုမဆို ဆင္ေျခရာထဲမွာထည့္လုိက္ရင္ အက်ဳံးဝင္ပါတယ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားေတြအားလုံးထဲမွာ အပမၼာဒသည္ အႀကီးက်ယ္ဆုံး အသာလြန္ဆုံး အျမင့္ျမတ္ဆုံး ဘယ္သူေတာ္ေကာင္းတရားအားလုံးမဆို အပမၼာဒဆိုတဲ့ သတိထဲမွာ အက်ဳံးဝင္ပါတယ္ အလုံးစုံေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈတို႔သည္ အပမၼာဒဆိုတဲ့ သတိတရားကိုအေၾကာင္းခံၿပီး ျဖစ္ရတာ။ သတိမရွိရင္ သီလ၊သမာဓိ၊ ပညာ လည္း မရွိႏိုင္။ ထို သီလ သမာဓိ ပညာမရွိရင္ သူေတာ္ေကာင္းတရားလည္း မျဖစ္ႏိုင္။ သတိတစ္လုံး အရွိသုံး အဆုံးနိဗၺာန္ျပည္။ စြဲလမ္းျခင္းမွာ အျပစ္ရွိတယ္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ခြဲခြာရတဲ့အခါ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ မသက္သာေအာင္ ဆင္းရဲေအာင္ ႀကိဳလုပ္ထားမိလို႔။ ကုိယ္စြဲလမ္းတဲ့အရာေတြက မပ်က္စီး ၿမဲေနတာေတြမဟုတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ တကယ္ခြဲရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အႀကီးအက်ယ္ ဒုကၡေရာက္ေစပါတယ္။ ကုိယ့္မွာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈအင္အားနည္းတယ္ဆိုရင္ မေကာင္းမႈကုိေရွာင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ ေရွာင္ဖို႔မလြယ္ပါ ကိုယ္က သည္းခံခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ ကိုယ့္မွာ အေဒါသ(ေမတၱာ)အားနည္းေနတယ္ဆိုရင္ သည္းခံဖို႔ မလြယ္ပါ စြန္႔ႀကဲေပးကမ္းဖို႔ ခဲယဥ္းတယ္ တကယ္ေပးဖို႔က ပုိခဲယဥ္းတယ္ တကယ္ေပးၿပီး ေနာင္တ မရဖို႔က ပုိခဲယဥ္းတယ္ တကယ္ေတာ့ စြန္႔ဝံ့သူသာ ေအာင္ေၾကာင္းျဖာ သာမန္ပုထုဇဥ္ေတြ အတြက္ေတာ့ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္ေတြကုိ လုပ္ရတာ ပုိလြယ္တယ္ လုပ္ရတာ လြယ္ေနၿပီဆိုရင္လည္း မေကာင္းမႈ ျဖစ္ဖို႔ ပုိမ်ားပါတယ္ အလြယ္မက္ရင္ အခက္ႀကဳံမယ္ ကိစၥေသးေသးေလးကုိ မေအာင့္အီးႏိုင္ မေစာင့္စည္းႏိုင္ မထိန္းသိမ္းႏိုင္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ေနၾကတာ အမ်ားႀကီးပဲ လူမ်ဳိးမေရြး ဘာသာမေရြး တိုင္းႏိုင္ငံေဒသမေရြး အားလုံးေသာ ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ တညီတည္းေသာဆႏၵက ဘာလဲဆိုရင္ ဒုကၡကုိ ရြ႕ံ မုန္းၾကၿပီးေတာ့ သုခကုိ ျမတ္ႏိုးၾကတယ္ အလိုရွိၾကတယ္ ဒုကၡကုိ ရြ႕ံ မုန္းၿပီးေတာ့ သုခကုိ လိုလားၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ဒုကၡျဖစ္ေၾကာင္း(အကုသိုလ္ မေကာင္းမႈ) ကုိ ေရွာင္ျခင္းမွ တစ္ပါး တစ္ျခားနည္းလမ္းမရွိဘူး။ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ေတြမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ျခားဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြမွပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမြဆက္ခံသူကုိ လူပုဂၢိဳလ္ကုိပဲ လက္ဆင့္ကမ္း လႊဲေျပာင္းေပးၾကတယ္ ထူးျခားတာက ျမတ္စြာဘုရားကေတာ့ ဓမၼကုိပဲ ကုိယ္စားခ်န္ထားၿပီး သတၱဝါေတြကုိ အေမြေပးခဲ့တယ္ သတၱဝါေတြဟာ ဓမၼကိုအေဖာ္ျပဳမွ ထာဝရခ်မ္းသာမယ္ဆိုတာ သိေနလို႔ပါပဲ။ လူေတြထုတ္တဲ့ ဥပေဒဆိုတာကေတာ့ လိုအပ္ရင္ လိုအပ္သလို ေျပာင္းလဲ ျပင္ဆင္တာေတြ လုပ္လို႔ရတယ္ေပါ႔။ ဓမၼဆိုတဲ့ သဘာဝတရား(the law of nature) ကေတာ့ ဘယ္သူမွ ေျပာင္းလဲပစ္လို႔ မရဘူး။ ေကာင္းမႈကုသိုလ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ မလုပ္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုတာ မရွိဘူး မလုပ္သင့္တဲ့ ေနရာဆိုတာ မရွိဘူး မလုပ္သင့္တဲ့ အေျခအေနဆိုတာ မရွိဘူး။ ဖက္ရြက္ျခင္းတူေပမယ့္ ငပိနဲ႔ထုပ္ထားတဲ့ ဖက္ရြက္က နံေဆာ္ေနေပမယ့္ စံပယ္ပန္းနဲ႔ထုပ္ထားတဲ့ ဖက္ရြက္က်ေတာ့ ေမႊးႀကိဳင္ေနတာပဲ ေက်းႏွစ္ေကာင္ပုံျပင္လိုပဲ မေကာင္းတဲ့သူနဲ႔ဆုံစည္းရျခင္းက နိမ့္က်တဲ့ ဘဝကုိ ရရွိေစၿပီး ျမင့္ျမတ္သူနဲ႔ေတြ႔ဆုံခြင့္ရျခင္းဟာ အလြန္ပင္ တန္ဖိုးရွိလွတယ္။
အထူးေက်းဇူးျပဳရန္<<<မူရင္းလင့္>>>
0 comments:
Post a Comment